WagooMusic

POR ALFREDO VICENTE

El trabajo audiovisual se llama It’s Gonna Be Alright (IGBA) y es la punta de lanza del nuevo álbum de estudio de esta agrupación nacional, que planean publicar en noviembre.

Junto a esta canción también promocionan Pictures on the wall, que se puede escuchar en las radios locales.

Un rumbo diferente

“La música new wave siempre ha sido vanguardista… podés escuchar las bandas de este género de hace años y sentís que tocan ahora”, afirma el vocalista Juan Carlos Rojas. Él y sus compañeros aseguran que desde que decidieron tomar un rumbo diferente en la música a principios de la década de 1990, en lugar de apuntarse en la moda del grunge, no han encontrado otras bandas en el país dedicadas por completo al new wave.

con influencias como new Order, the Cure, Depeche Mode, the Smiths y A-Ha, entre otros, Tiananmen se formó en 1993 y estuvo activo hasta principios de la década pasada. Grabaron en esa primera etapa un disco y un EP: Mu (1994) y Dios salve a la reina (1998), de los que se dieron a conocer los sencillos Como un animal, La taza, Los momentos de Charlotte, El lado oscuro y Así de fácil. El clip de este último fue grabado por el cineasta Julio Hernández. En esa época, el DJ Francis Dávila era el baterista de la banda.

En el 2010 decidieron retornar al estudio y crear nuevos temas en inglés, para un álbum que se llamará Touché. “Tiene la misma base e influencias new wave que los anteriores, pero con sonidos más adaptados a esta nueva época”, comenta Juan Carlos. Las canciones del álbum están siendo grabadas en Guatemala y producidas en Barcelona.

Renovados

“El mensaje principal del grupo es demostrarle al oyente que en Latinoamérica y en Guatemala hay gente que se esfuerza por aprender y ser mejores cada día, ofreciendo nuevas opciones y música diferente”, expresa Luis Fernando Rojas, el guitarrista.

El video de It’s Gonna Be Alright fue grabado en Guatemala en un día, con la dirección de Hernández, quien se acercó a los músicos para realizar el trabajo, como un admirador de la banda.

Se puede ver en YouTube si se busca como: Tiananmen IGBA.

Jean-Paul Heck | Achtergrondartikelen | 24 februari 2011 Reacties(1)

Wat is er toch geworden van Gilbert O’Sullivan? de man die begin jaren 70 een reeks hits scoorde met prachtige, innemende liedjes zoals nothing Rhymed, Clair en All alone (Naturally)? Daarna bleef het stil en kwam O’ Sullivan nog slechts in het nieuws als hij weer eens een rechtzaak won die tegen een manager, collega-artiest of platenmaatschappij had aangespannen. Deze week brengt hij zijn nieuwe album Gilbertville uit en op 14 maart geeft hij een concert in Vredenburg Leidsche Rijn in Utrecht.De geboren Ier woont al jaren op het kanaaleiland Jersey. Daar vertelde de 64-jarige kluizenaar zijn boeiende verhaal. Hier op Jersey zou je bijna vergeten dat supersterren zoals Justin Timberlake, Elton John en voormalig Smiths-zanger Morrissey superfans van O’ Sullivan zijn. Het is een regenachtige dag als zijn twee jaar jongere broer Kevin het Nederlandse bezoek over het eiland rijdt. Kevin is een guitig ogende Ier die al 35 jaar hand- en spandiensten verricht voor zijn zo succesvolle broer. We rijden via het dorpje St. Brelade naar de westkust van het eiland waar een werkelijk prachtig woonboerderij opdoemt. In de tuin trekt een onooglijk schuurtje meer aandacht dan het enorme zwembad en de twee tennisbanen. Bij binnenkomst valt meteen op dat de kenmerkende kop van Gilbert O’ Sullivan de inrichting van dit huis bepaalt. Schilderijen, kussentjes, handgemaakte vazen en wandkleden, allemaal met de kop van de heer des huizes erop afgebeeld. de echte versie heeft zich boven opgesloten op zijn werkkamer. Hij springt meteen in de houding als het bezoek uit Nederland deze voor hem zo ‘heilige plek’ betreed. ,,Hier verdoe ik het grootste deel van mijn leven. Liedjes schrijven, piano spelen en naar muziek luisteren….” Dat is wel duidelijk. Overal liggen stapels met cd’s op de grond, met daarnaast kleine papiertjes vol minutieuze aantekeningen. ,,Ik ben een vreselijk georganiseerd mens. Alles wat ik doe, registreer ik. Er gaat geen muzikale handeling voorbij die niet op tape is vastgelegd.” O’ Sullivan kijkt zijn bezoek doordringend aan. Hij is net de 60 gepasseerd maar zo op het eerste oog lijkt hij geen spat te zijn veranderd. de grote bos haar is alleen maar groter geworden en zijn lange, tanige lichaam is gestoken een vest van angorawol. de schuwe man die altijd de media vermeed blijkt een behoedzame prater te zijn. ,,Ooit was ik genomineerd voor een Grammy en heb mij toen afgemeld om naar de uitreiking te gaan. Ik ben volledig antisociaal en mijn vrouw heeft daar nog altijd de grootste moeite mee. Ze probeert mij nog steeds naar allerlei sociale uitjes op dit eiland toe te slepen. Tevergeefs…” Dan staat hij op en loopt naar de kleine kamer. ,,Hier liggen de tapes van alle liedjes die ik de laatste jaren heb geschreven.’ Hij zegt overigens erg trots te zijn op zijn nieuwe album Gilbertville. ‘Ik ben nooit gestopt met werken en heb dus ook nog nooit een comeback hoeven maken. Gilbertville staat weer vol met typische liedjes van mijn hand. Nostalgisch, persoonlijk maar ook soms met humor. Nee, de liedjes die ik nu schrijf zijn anders, beter vind ik zelf. Je hoort wel een country-vibe in de nieuwe songs. Logisch ook want ik heb ze in Nashville opgenomen met Amerikaanse muzikanten.’ Gilbert O Sullivan: nu Hij zucht diep. Nederland is hem altijd dierbaar geweest. ,,Ik heb in de jaren 70 zelfs nog een paar maanden in Blaricum gewoond met een hele goede vriendin uit Eindhoven. Het was een bijzondere tijd.” Dat was midden in de bloeitijd van de in Ierland geboren maar in Engeland opgegroeide minstreel. Een bloeitijd die ook volgens hem te snel voorbij was. de ballade Nothing Rhymed betekende in 1970 zijn doorbraak en daarna volgde ondermeer de eerder genoemde hits, get down en Matrimony. ,,Het was een mooie maar soms ook moeilijke tijd omdat ik door de media vaak belachelijk werd gemaakt. Dat imago van de ‘Bisto Kid’, een jongen uit de jaren 30 met kort haar, platte pet en korte broek, had ik zorgvuldig uitgekozen maar ze snapten er helemaal niets van. Het waren de hoogtijdagen van de hippies met lang haar en kleurrijke kleding en ik leek weggelopen te zijn uit een boek van Charles Dickens .” Dat O’ Sullivan in Nederland nog amper hits scoorde, heeft volgens hem vooral te maken met de opkomst van de rock en meer expressieve landgenoten zoals David Bowie en Elton John. ,,Zij waren trendy en ik niet. Mijn imago werkte daar niet aan mee.” Medelijden hoeven we overigens niet met de zanger te hebben. In 1982 haalde O’ Sullivan maar liefst vijf miljoen pond binnen toen hij een rechtszaak tegen zijn voormalige manager Gordon Mills won. ,,Gordon is heel belangrijk voor mijn carrière geweest en ik zelfs een song voor zijn dochter (Clair) geschreven. Tegenwoordig heb ik zelfs weer contact met haar en de weduwe van Gordon maar het was een moeilijke periode.” Mede door dit soort perikelen staat O’ Sullivan in de showbizzwereld bekend als een moeilijk mens. ,,Natuurlijk! Ik heb eerst mijn manager en daarna een platenmaatschappij voor het gerecht gedaagd. Later ook nog rapper Biz Markie (die had alone again zonder toestemming geleend). Ik heb al die rechtzaken ook nog eens gewonnen en daarmee win je niet de populariteitsprijs. Ik ben echter wel een van de weinige artiesten uit de jaren 70 die eigenaar is van zijn eigen liedjes.” de popmiljonair is echter ook een echte huismus die met zijn Noorse vrouw Aase kiest voor de intimiteit van Jersey en zijn familie. ,,Mijn twee dochters wonen in Londen en naast mijn broer Kevin, gaat ook altijd een van mijn vier zussen mee op tournee om shirts en cd’s te verkopen.”   Gilbert O Sullivan: toen Overigens weigert O’ Sullivan te accepteren dat de fans in Europa puur een kaartje kopen vanuit een hang naar nostalgie. ,,Dat vind ik nonsens. Ik maak bijna elk jaar een nieuw album en durf hier gerust te stellen dat ik, in tegenstelling tot veel andere grote singer/songwriters, muziek maak die beter is dan mijn oude werk. Het verkoopt echter niet en dat is jammer. Het is prachtig als mensen mijn liedjes coveren maar ze zijn niet bedoeld om ze door anderen te laten misbruiken. Ik heb aanbiedingen van een half miljoen dollar geweigerd omdat ze een liedje voor een commercial wilde gebruiken.” even maakt hij zich boos maar loopt dan naar het raam. Hij wenkt en wijst naar het eerder gesignaleerde onooglijke schuurtje. ,,Zie je daar dat vervallen schuurtje staan? Dat is het schuurtje wat vroeger bij ons in Swindon in de achtertuin stond en waar mijn eerste piano net in paste. In dat schuurtje heb ik mijn grootste hits geschreven.” Die hits zullen volgens hem ook in Vredenburg voorbijkomen. ,,Ik kom naar Utrecht met een elfkoppige band. en neem zelfs een strijkerkwartet mee om mijn liedjes zo goed mogelijk te laten klinken. We gaan absoluut alle bekende nummers spelen en tijdens het optreden is er op een groot videoscherm allerlei oude beelden van mij te zien zijn.” even zwijgt hij en legt dan zijn lange pianovingers op mijn pols. ,,Ik kom eigenlijk pas tot leven als ik op het podium sta. Dan valt alles van mij af. Gek toch?” Gilbertville (Bertus) is nu uit. Gilbert O’ Sullivan geeft op 14 maart een concert in Vredenburg Leidsche Rijn in Utrecht. Er zijn nog kaarten te koop. Meer info op: gilbertosullivan.net Kijk en luister hieronder naar nothing Rhymed

I brought the Gaslight Anthem’s The ’59 Sound a few months ago and loved it. I excitedly text my friend telling him he needed the album in his life when asked “what does it sound like?” I was stumped (subsequently I can confidently say Bruce Springsteen) and struggled to ‘sell the album’.

I would love to be one of those people who can listen to an album and say that “there are elements of early 1990’s indie-pop explosion made famous by Oasis and Blur, whilst mixing the psychedelic 80’s rave” or something along those lines.

The music journey has got me listening to a few bands that I hadn’t heard before and a few ‘classic’ albums, however I noticed that I wasn’t getting much beyond the M60. I listened to the first James album as the next album. Put James into AllMusic and the similar artists that popped out were The Smiths and Stone Roses while Doves were listed as ‘followed’. The whole point of this was to be able to listen to new albums and new artists, staying in and around Manchester perhaps wasn’t the best way to do it.

 I got thinking that I don’t have to use a joined up approach to finding new albums and artists, besides it wouldn’t be much help if I kept coming back the Smiths and Oasis I wouldn’t find much diversity.

With that in mind I decided that the Music Project doesn’t have to be a ’dot-to-dot’ where each albumartist links to another.

A few weeks ago whilst looking for something to break up the boredom of exam revision I brought the issue of Q where they listed the best 250 albums in the last 25 years and NME’s most anticipated albums of 2011. Working though those albums (as well as continuing the dot-to-dot approach) seemed like a good idea, but wanted a bit of spontaneity.

I’m always buying new albums (Amazon and Play usually have great offers on and I’ve discovered that supermarkets have some great albums hidden at the back of the stands behind X-Factor winners who never released more than one album) and surely I could use some of my new purchases to drive forward the Music Project.

Which is what I am doing now. Starting with the most recent album I’ve brought – Ritual by White Lies.

I liked the White Lies first album – even though it was very dark, morbid and OBSESSED with death. The second  attempt is still dark but it’s more electronic. I can hear elements of the Smiths, but this album sounds similar to the Editors.

In fact this album can be summed up by thinking of “an end has a Start” but with manic depressives!

 I’d first heard about Ritual at the back end of 2010 when the annual ‘albums of the year’ lists were being complied when they were doing the albums to watch out for sections and  I had seen it advertised for a few weeks and was quite excited by it, but hadn’t heard any of the singles. Usually when I buy a new album I listen out for the singles, but not knowing any of the songs I just listened to it from ‘cover to cover’. There are some very good songs on this album. From first listen it isn’t awe inspiring, some songs such as Strangers and the epic Bigger Than us are instant classics whereas some of the later songs such as Holy Ghost and Turn The Bells get better and better with each listen.

The Smith’s influence is obvious on the lyrics, they have been carefully penned and as well as the lyrics there are some very Smith-esque hooks and guitar riffs.

Having done a bit of Googling around, there have been many mentions of similar sound to Joy Division, this may be the best place to continue the journey.

Ritual is much better album than the very good To Lose My Life, it’s a very solid album and must ensure that the White Lies get a crack at the difficult third album.